Η ύφεση στον διαβήτη τύπου 1 θεωρείται εδώ και καιρό αδύνατη πέρα από τη φάση του μήνα του μέλιτος.

Στη νέα μας δημοσίευση στο περιοδικό Cells (IF 5.2) δείχνουμε ότι ένας σύνθετος δείκτης φλεγμονής, αποτελούμενος από τέσσερις επιμέρους βιοδείκτες, μπορεί να διαφοροποιήσει αποτελεσματικά την παχυσαρκία από το υπέρβαρο. Αντίθετα, αντίστοιχη διακριτική ικανότητα δεν παρατηρήθηκε για έναν σύνθετο δείκτη που αποτυπώνει την ακεραιότητα του εντερικού φραγμού.

Η μελέτη αποτελεί αποτέλεσμα συνεργασίας ελληνικών κέντρων με ερευνητικές ομάδες από τη Σερβία (University of Novi Sad – D. Popovic), το Ηνωμένο Βασίλειο (King’s College – G. Maltese) και την Ιρλανδία (University College Dublin – C. le Roux).

Ευχαριστώ θερμά όλους τους συνεργάτες για την πολύτιμη συμβολή τους.

Στην πρόσφατη δημοσίευσή μας στο Diabetes, Obesity and Metabolism, μαζί με τους Καθηγητές Alexander Kokkinos και le Roux, διατυπώνουμε μια άποψη που βασίζεται σε στέρεα επιστημονικά δεδομένα, ωστόσο σπάνια εκφράζεται με παρρησία στον δημόσιο επιστημονικό διάλογο: όπως σε κάθε άλλο χρόνιο νόσημα, η φαρμακοθεραπεία πρέπει να αποτελεί τον βασικό πυλώνα της αντιμετώπισης της παχυσαρκίας, με τις υπόλοιπες παρεμβάσεις να διατηρούν έναν σημαντικό αλλά συμπληρωματικό ρόλο.

Με αφετηρία αυτές τις σκέψεις, δημοσιεύσαμε πρόσφατα ένα σχετικό άρθρο στο Diabetic Medicine.

Ίσως η ουσία συνοψίζεται στην κατακλείδα του άρθρου:

“The debate about its ontological purity will continue, as academic debates always do. But in the meantime, patients appear to benefit—and that, ultimately, is the only definition that matters.”

https://onlinelibrary.wiley.com/doi/10.1111/dme.70282